W 1628 rozpoczęła się budowa pałacu dla królewicza Władysława Wazy, który przekazał budynek cztery lata później Adamowi Kazanowskiemu. Kazanowski w latach 1637-43 przekształcił budynek ten w jeden z najwspanialszych pałaców w Warszawie. Przy pałacu znajdowała się oranżeria oraz zwierzyniec. Z tego właśnie zwierzyńca były małpy, z którymi walczył Pan Zagłoba w Potopie Henryka Sienkiewicza. W 1656 r. podczas odbijania Warszawy z rąk Szwedów, pałac był miejscem najbardziej zaciętych walk, podczas których został poważnie zniszczony. W 1661 r. pałac kupili Aleksander i Helena Lubomirscy, którzy dwa lata później przekazali jego część na Klasztor Sióstr Karmelitanek Bosych. Ten najokazalszy w swoim czasie pałac, został w większości zniszczony podczas dostosowywania do potrzeb klasztoru. W latach 1696 - 1699 pozostałość północnego skrzydła pałacu została przebudowana na kościół, według projektu Jana Baptysty Gisleniego. Kiedy w 1818 roku, Karmelitki zostały przeniesione przez władze carskie do Krakowa, klasztor został przeznaczony dla Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, a pieczę nad Kościołem przejęły Siostry Szarytki. Przebudowę fasady dla Towarzystwa zlecono architektowi Antoniemu Corazziemu. Według jego projektu Fasada kościoła została powtórzona w drugim końcu budynku, całość ujednolicona, a na środku znalazł się napis Res Sacra Miser (łac. nieszczęśliwy jest rzeczą świętą), jako nazwa Towarzystwa Dobroczynności. Pierwszymi podopiecznymi WTD byli żołnierze inwalidzi z kampanii napoleońskiej. Podczas Powstania Warszawskiego świątynia została częściowo zniszczona. Odbudowę zakończono w 1949 roku. W 1955 roku wydano nakaz rozbiórki Kościoła, ale wobec licznych protestów mieszkańców decyzja została cofnięta. Od roku 1979 w kaplicy tej pracował ks. Jerzy Popiełuszko, jako duszpasterz pielęgniarek. Obecnie w budynku znajduje się Kościół rektorski pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, oraz Centrum Charytatywne Caritas Archidiecezji Warszawskiej. Foto