Otwarcie linii kolejowej z Warszawy do Petersburga nastąpiło w 1861 r. jednak budowa reprezentacyjnego dworca trwała do następnego roku. Gmach dworca zaprojektował absolwent carskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, Narcyz Zborzewski. Dworzec stał przy ulicy Wileńskiej i był do niej zwrócony fasadą, zaś z tyłu równolegle do niego znajdowały się perony. Budynek składał się z dwupiętrowego, 7-osiowego korpusu głównego i długich jednopiętrowych skrzydeł po bokach, przez co wyglądem swym przypominał pałac. W niezbyt obszernych wnętrzach dworca znajdowały się kasy biletowe, bufety i poczekalnie, oddzielne dla pasażerów każdej klasy. Obok głównego gmachu dworca znajdował się budynek oddziału pocztowego, a dalej wzdłuż torów ceglane budynki remiz, warsztatów kolejowych i magazynów. Tutaj kończyły się szerokie tory wschodniej kolei, a pasażerowie chcący dostać się dalej na zachód wsiadali w tramwaj (początkowo był to konny omnibus), i przez most Kierbedzia udawali się na Dworzec Wiedeński, kolei o zachodnim rozstawie kół. W późniejszym czasie ze "stacji tramwajowej" mieszczącej się przed dworcem, można się było dostać również na Dworzec Kaliski w al. Jerozolimskich przy ul. Żelaznej. Latem 1915 r., wycofujący się z Warszawy Rosjanie podpalili dworzec. Po I wojnie światowej, dworzec zastąpiony został barakiem usytuowanym przy ulicy Targowej. Zmienił on również nazwę na Wileński gdyż pociągi jeździły już wtedy najdalej do Wilna. Obecnie w miejscu dawnego dworca stoją bloki mieszkalne, a w miejscu dawnych peronów przebiega Aleja Solidarności.

Foto 1
Foto 2