Pałac powstał w latach 1773-85 dla Antoniego Jabłonowskiego. Autorem był Jakub Fontana, a po jego śmierci pałac kończył Dominik Merlini, nadając mu klasycystyczny wystrój. W 1817 roku został tutaj przeniesiony ratusz z Rynku Staromiejskiego. Projektem dostosowania pałacu na potrzeby ratusza zajął się Fryderyk Albert Lessel, a po nim jego brat Józef Lessel. Dobudował on wieżyczkę, która była platformą strażacką oraz podstawą dla telegrafu optycznego. Podczas powstania styczniowego został podpalony przez powstańców. W 1864 roku, Rafał Krajewski wygrał konkurs na odbudowę pałacu, lecz 3 miesiące później został zgładzony, jako członek Rządu Narodowego. Projekt jego, jednak został zrealizowany w latach 1864-69, przez Józefa Orłowskiego. Ratusz otrzymał nową neorenesansową wieżę z zegarem, oraz skrzydło w miejscu domu Fleminga. W czasie rewolucji 1905 r., na zebrany przed pałacem tłum natarła szarża kozacka. We wrześniu 1939 roku z stąd prezydent Warszawy Stefan Starzyński kierował cywilną obroną Warszawy. W trakcie Powstania Warszawskiego stał się jednym z bastionów obronnych powstańców. Na jego terenie 4 sierpnia pochowano Zabitego w trakcie walk Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. W wyniku walk uległ częściowemu zniszczeniu i spaleniu, mury jednak przetrwały w całkiem dobrym stanie. W 1952 r. został on rozebrany i na jego miejscu powstał skwer gdzie ustawiono pomnik Nike. W latach 1995-97 został zrekonstruowany wraz z całą pierzeją północną Placu Teatralnego.

Foto