Plac Żelaznej Bramy początkowo był bagnistym placem targowym jurydyki Wielopole. Zwany był Targowicą Wielopolską. Oblicze placu odmieniło postawienie tutaj Pałac Lubomirskich. W czasach Augusta II Sasa, plac miał się stać zachodnią częścią Osi Saskiej. W tym celu rozebrano jego drewnianą zabudowę, a pałac miano rozebrać, jako że stał ukośnie do wytyczonej osi. Na zachód placu wybudowano koszary Gwardii Konnej (pozostałością po nich są dwa budynki straży pożarnej przy ul. Chmielnej). Kiedy Ogród Saski został ogrodzony od południa i zachodu ceglanym murem, a wejście otrzymało żelazną, ażurową bramę z dwoma bastionami po bokach, plac zmienił nazwę na "Plac Żelaznej Bramy". 17 kwietnia 1794 roku, przed godziną piątą rano, Gwardia Konna Koronna z koszar Mirowskich natarła na baterię rosyjską stacjonującą przy Żelaznej Bramie - był to początek insurekcji warszawskiej. Handlowy charakter placu od początku jego istnienia utrzymał się do wybuchu II wojny światowej. Liczne kramy, wraz z "Gościnnym Dworem", halami targowymi ("Mirowskimi"), tworzyły handlowe centrum Warszawy. Ok. roku 1970, w związku z uporządkowaniem Osi Saskiej, plac zmienił całkowicie kształt i wygląd i w takiej formie pozostaje do dnia dzisiejszego.

Foto